Deijl: "Waren direct 3 jongens die zeiden: 'Ik neem geen penalty'"

Eerst werd er nog een verlenging gespeeld. "Gebeurde daarin eigenlijk nog iets?", vraagt Deijl lachend bij Voetbal International. "Ja, die bal in m’n gezicht", lacht De Busser over op het schot van Maxim Dekker. Daarna volgden penalty's. "Ik had er eerlijk gezegd wel zin in. Al voor die penaltyreeks was bij mij alle spanning verdwenen. Als keeper beleef je dat anders, omdat je niks te verliezen hebt. Als je er twee pakt, ben je de held. Pak je niks, dan zijn ze goed ingeschoten of koos je de verkeerde hoek."

Deijl heeft er hele andere herinneringen aan. "Nou, dat gevoel is bij spelers wel anders, haha. Als ik die koppies zag, dan had lang niet iedereen er zin in. Er waren ook direct drie jongens die zeiden: 'Ik doe het niet, ik neem geen penalty'."

Zico Buurmeester en Mayckel Lahdo missen tegenover een uitblinkende De Busser, en invaller Julius Dirksen schiet Go Ahead daarna naar de winst. "Hij had daarvoor geen enkel balcontact gehad", lacht Linthorst over dat moment. "Vraag me af of hij voor de reeks nog even een balletje heeft hooggehouden, puur voor het gevoel."

De Busser kijkt bij de beslissende penal naar de Go Ahead-fans. "Als Mats in een wedstrijd een penalty neemt, kijk ik ook nooit", zegt de doelman. "Meestal scoren we als ik niet kijk, dus ik doe dat al van jongs af aan. Het was eigenlijk ook leuker om de reactie van de supporters te zien. Het was zo’n grote vreugde-uitbarsting, niet normaal. Op dat moment besefte ik nog niet wat we gedaan hadden."

Als held ziet hij zichzelf niet. "Welnee. Ik pakte een paar ballen, daarvoor sta ik op het veld. Pas toen ik in de kleedkamer kwam en mijn telefoon pakte, merkte ik wat het losmaakte. Appjes, berichten op Instagram. Het ging helemaal los. Ik werd de held genoemd, maar dat gevoel had ik helemaal niet. De buitenwereld maakte het ervan."

De Busser stond op dat moment pas ene halfjaar onder de lat. "Toen ik moest vertrekken bij Lommel, had ik nooit gedacht dat het zo zou lopen. Ik kreeg juist te horen: 'Joh, we hebben een mooi seizoen gehad, maar dit wordt een moeilijk jaar' Nou, het werd toch een leuk jaartje, denk ik."

Deijl mocht de beker als eerst hooghouden. "Dat was echt een mooi moment voor Adrie Steenbergen. We hadden het vooraf een tijdje geheim gehouden. Adrie wist van niks. Hij kreeg mooie plekken in het stadion met zijn vrouw erbij, en mocht de beker uitreiken. Wel een zwaar ding, hoor, die beker. De replica die we meekregen, is nog veel zwaarder."